امان
امان شهر تپه‌ها و پلکان‌هاست؛ شهر خانه‌های سنگ آهکی روشن که در آفتاب عصر می‌درخشند و صدای اذان که میان دره‌ها می‌پیچد. داستانش به هزاران سال پیش برمی‌گردد، با این حال جوان، صمیمی و سرشار از انرژی است. بیشتر سفرها در اردن از اینجا آغاز میشود و این شهر بیش از یک توقف کوتاه را شایسته است.
مردم هزاران سال است که بر این تپه‌ها زندگی کرده‌اند. این شهر در روزگار باستان «رَبّت عَمّون»، پایتخت عمونیان، نام داشت و بعدها «فیلادلفیا»، یکی از شهرهای یونانی-رومی دکاپولیس. هر دوره‌ای ردّی از خود به جا گذاشت. قلب این تاریخ، ارگ امان یا «جبل القلعه» است که بر تپه‌ای در میانه‌ی شهر قدیم تاج نهاده است. اینجا ستون‌های بلند معبد هرکول، بقایای کلیسایی بیزانسی و مجموعه‌ی کاخی اموی با تالاری گنبددار و مرمت‌شده قرار دارند و همه چشم‌اندازی گسترده بر شهر دارند.
زیر ارگ، تماشاخانه‌ی رومی در دامنه‌ی تپه تراشیده شده است؛ ردیف‌های سنگی پرشیبش روزگاری حدود شش هزار نفر را جا می‌داد و هنوز گاه‌به‌گاه برای اجرای برنامه‌ها به کار می‌رود. کنارش «اودئون» کوچک‌تر قرار دارد و با چند دقیقه پیادهروی به بقایای «نیمفئوم»، فواره‌ی عمومی عظیم، می‌رسید. پیرامون آن‌ها مرکز شهر امان، معروف به «البلد»، گسترده است؛ هزارتویی پرجنب‌وجوش از بازارهایی که ادویه، طلا، پارچه، میوه و سبزی تازه و شیرینی می‌فروشند و گرد مسجد بزرگ حسینی جمع شده‌اند.
از پلکان‌ها بالا بروید تا به «جبل عمان» و «خیابان رنگینکمان» برسید که کافه‌ها، گالری‌های کوچک، فروشگاه‌های صنایع‌دستی و تراس‌های پشت‌بامی در امتدادش صف کشیده‌اند. کوچه‌های پیرامون، برخی از خانه‌های سنگی اوایل سده‌ی بیستم شهر را نشان می‌دهند. آن سوی شهر، موزهی اردن داستان این سرزمین را از پیش از تاریخ تا امروز روایت میکند. از گنجینه‌هایش می‌توان به تندیسهای گچی «عین غزال» اشاره کرد که حدود نه هزار سال قدمت دارند و از کهن‌ترین پیکره‌های بزرگ انسانی ساخته‌شده‌اند، و همچنین تکه‌هایی از طومارهای دریای مرده.
امان جایی است برای خوب و آرام غذا خوردن. فلافل و حمص را در رستورانی شلوغ در مرکز شهر بچشید، یا کنافه‌ی گرم آغشته به شربت، یا منسف، غذای ملی، که گوشت بره‌ای است پخته در سسی از ماست خشک و روی برنج سرو میشود. عصرها خانواده‌ها قدم می‌زنند، دوستان پای قهوه دور هم جمع می‌شوند و چراغ‌های تپه‌ها به هر سو گسترده می‌شوند. این شهر پایگاهی مناسب برای سفرهای یک‌روزه به جرش، مادبا، دریای مرده و قلعه‌های صحرایی نیز هست.
دیدنی‌ها
- 1ارگ امان و معبد هرکول
- 2کاخ اموی و تالار گنبددارش
- 3تماشاخانه‌ی رومی و اودئون
- 4گشت در بازارهای مرکز شهر، البلد
- 5کافه‌ها و گالری‌های خیابان رنگینکمان
- 6موزهی اردن و تندیسهای عین غزال
- 7چشیدن کنافه، فلافل و منسف
گالری
پرسش‌های پرتکرار
مهمترین کارهایی که در امان میشود کرد چیست؟
از ارگ امان برای تماشای منظرهی شهر و معبد هرکول شروع کنید، سپس پیاده تا تئاتر رومی و بازارهای مرکز شهر پایین بیایید. به موزهی اردن بروید تا تندیسهای عین غزال را ببینید، گنبد آبی مسجد ملک عبدالله اول را تماشا کنید و شبی را در خیابان رنگینکمان یا جبل اللویبده بگذرانید. چشیدن غذاهای خیابانی محلی هم از نقاط اوج سفر است.
چطور از فرودگاه به امان بروم؟
فرودگاه بینالمللی ملکه علیا حدود ۳۵ کیلومتر جنوب امان است و بسته به ترافیک معمولاً ۴۰ تا ۵۰ دقیقه با خودرو راه است. تاکسیهای رسمی فرودگاه بیرون سالن ورودی منتظرند، اپلیکیشنهای درخواست خودرو در شهر فعالاند و اتوبوس منظم فرودگاه آنجا را به امان وصل میکند. بسیاری از هتلها هم میتوانند از قبل ترانسفر هماهنگ کنند.
آیا گشتن پیاده در امان آسان است؟
برخی محلهها برای پیادهروی بسیار دلپذیرند، بهویژه مرکز شهر، جبل عمان و جبل اللویبده که با پلکانهای بلند به هم وصلاند. اما شهر بر تپههای شیبدار بسیاری گسترده است و فاصلهی میان محلهها زیاد است، پس بیشتر مردم برای رفتوآمد میان مناطق از تاکسی یا اپلیکیشنهای درخواست خودرو استفاده میکنند. کفش راحت بپوشید و منتظر سربالاییهای فراوان باشید.
در امان چه بپوشم؟
امان نسبتاً آسانگیر است و لباس غیررسمی، بهویژه در محلههای غربی، رایج است. با این حال لباس پوشیدهای که شانهها و زانوها را بپوشاند، بهویژه در مرکز شهر و مناطق سنتی، پسندیده است. هنگام بازدید از مساجد، زنان باید موهایشان را بپوشانند و همه باید دستها و پاها را بپوشانند؛ گاهی شال یا ردا در اختیار گذاشته میشود. برای شبها که حتی در بهار ممکن است خنک باشند، لایهای گرم همراه داشته باشید.
در امان چه غذاهایی امتحان کنم؟
برای صبحانه حمص، فلافل و نان تازه، به عنوان غذای خیابانی شاورما و مناقیش و برای وعده‌ای ویژه منسف، غذای ملی از گوشت بره با برنج و سس جمید، را امتحان کنید. کنافه، شیرینی گرم پنیری شربت‌خورده، دسر محبوب شهر است. مرکز شهر غذاخوری‌های کوچک و قدیمی بسیاری دارد که مردم محلی هر روز در آن‌ها غذا می‌خورند.
بهترین زمان سفر به امان کی است؟
بهار، از مارس تا مه، و پاییز، از سپتامبر تا نوامبر، راحتترین فصلها با روزهای معتدل و شبهای خنکاند. تابستانها گرم و خشکاند اما بهندرت به داغی درهی اردن میرسند. زمستانها ممکن است سرد و بارانی باشند و گاهی برف میبارد. در رمضان شهر حالوهوای شبانهی ویژهای دارد، هرچند ساعتهای روز ممکن است آرامتر باشند.
سفر را ادامه دهید
06السلط
شهری بر دامنه‌ی تپه‌ها از سنگ عسلی‌رنگ که یونسکو آن را به خاطر سنت دیرین مدارا و مهمان‌نوازی گرمش ستوده است.
07عقبه
تنها شهر ساحلی اردن، جایی که آب‌های گرم دریای سرخ صخره‌های مرجانی رنگارنگ را تنها چند قدم دورتر از ساحل پنهان کرده‌اند.
08وادی موجب
در دره‌ای ماسه‌سنگی و سر به فلک کشیده، در پست‌ترین ذخیره‌گاه طبیعی زمین، در آب قدم بزنید و شنا کنید تا به آبشاری خروشان برسید.
09دانا
روستایی سنگی بر فراز دره‌ای پهناور که از صخره‌های کوهستانی تا صحرا فرود می‌آید؛ سرشار از حیات وحش و سکوت.
10عجلون
قلعه‌ای قرون‌وسطایی بر فراز تپه و جنگل‌های سبز بلوط در تپههای خنک و موج‌دار شمال اردن.
11مادبا و کوه نبو
شهری صمیمی، مشهور به موزاییک‌های بیزانسی و نقشه‌ای باستانی از سرزمین مقدس، در نزدیکی کوه نبو.
12محل غسل تعمید
مکانی آرام کنار رود اردن که مسیحیان آن را جایی می‌دانند که یحیای تعمیددهنده عیسی را غسل تعمید داد.
13ام‌قیس
ویرانه‌های بازالتی گادارای باستان بر بلندی‌ای مشرف بر درهی اردن، با چشم‌اندازی گسترده به سوی دریاچه‌ی جلیل.