اردنِ ماأردنّنا
غذا و طعم‌ها
سفره‌ی اردنی

غذا و طعم‌ها

غذای اردنی سخاوتمندانه، اشتراکی و سرشار از طعم است. از سنت‌های بادیه‌نشینی، روستایی و شهری مایه می‌گیرد و بسیاری از غذاهایش با آشپزخانه‌های همسایه‌ی شامی و عربی مشترک است. روغن زیتون، ماست، گوشت بره، نخود، نان تازه و گیاهانی چون زعتر و مریم‌گلی بارها و بارها بر سفره‌ی اردنی دیده می‌شوند.

مهمان‌نوازی سر سفره

در اردن، هر وعده‌ی غذا نوعی خوشامدگویی است. میزبانان اغلب بسیار بیشتر از آنچه مهمانان بتوانند بخورند غذا آماده می‌کنند و با اصرار فراوان بار دوم و سوم تعارف می‌کنند. ادب حکم می‌کند از همه چیز کمی بچشید. وقتی واقعاً سیر شدید، جمله‌ای ملایم برای تشکر همراه با گذاشتن دست روی بشقاب معمولاً به میزبان می‌فهماند که دیگر جا ندارید.

غذا به‌طور سنتی با دست راست خورده می‌شود و اغلب از نان برای برداشتن دیپ‌ها و خورش‌ها استفاده می‌شود. در مناسبت‌های ویژه، مهمانان ممکن است دور یک سینی بزرگ مشترک جمع شوند. پیش از غذا بسیاری «بسم‌الله» می‌گویند، به معنای «به نام خدا»، و پس از غذا معمول است که از غذا تعریف کنند و با عباراتی مانند «صحتين»، یعنی «نوش جان»، از میزبان تشکر کنند.

مهمان‌نوازی سر سفره
عکس: 白と赤茶 · CC BY-SA 4.0
غذای ملی

منسف

منسف غذای ملی اردن و نماد مهمان‌نوازی است. گوشت بره در سسی از «جمید»، ماست خشک و تخمیرشده، پخته می‌شود و سپس روی سینی بزرگی بر برنج و نان نازک شراک سرو می‌شود و رویش بادام یا چلغوزه‌ی بوداده می‌ریزند. این غذا به‌طور سنتی در عروسی‌ها، ضیافت‌ها و دورهمی‌های خانوادگی از سینی مشترک و اغلب با دست راست خورده می‌شود.

درباره‌ی این غذا بخوانید
محبوب خانواده‌ها

مقلوبه

مقلوبه یعنی «وارونه». برنج، سبزیجات سرخ‌شده مانند بادمجان، گل‌کلم یا سیب‌زمینی، و مرغ یا گوشت لایه‌لایه در قابلمه‌ای گود چیده می‌شوند و با ادویه با هم می‌پزند. سر سفره، قابلمه را روی بشقابی بزرگ برمی‌گردانند و کیکی بلند و معطر از برنج پدیدار می‌شود. معمولاً با ماست و سالاد سرو می‌شود.

درباره‌ی این غذا بخوانید
کلاسیک شامی

مسخّن

مسخّن غذایی مشترک در سراسر شام است. قرص‌های بزرگ نان تنوری (طابون) با پیازی که آرام‌آرام در روغن زیتون فراوان و سماق پخته شده پوشانده می‌شوند، سپس مرغ بریان رویشان قرار می‌گیرد و در فر پخته می‌شوند. نتیجه، غذایی پرمایه، ملس و سرخ‌رنگ است. اغلب با دست خورده می‌شود و به‌ویژه هنگام رسیدن روغن زیتون تازه محبوب است.

درباره‌ی این غذا بخوانید
تنور زیرزمینی بادیه‌نشینان

زَرب

زرب روش آشپزی بادیه‌نشینان در گودالی کنده‌شده در شن است. گوشت، اغلب بره یا مرغ، و سبزیجات روی سینی‌های فلزی چیده و روی زغال داغ پایین فرستاده می‌شوند، رویشان پوشانده می‌شود و چند ساعت آرام‌آرام می‌پزند. غذا نرم و دودی بیرون می‌آید. بازدیدکنندگان اغلب در اردوگاه‌های صحرایی وادی رم از زرب لذت می‌برند.

درباره‌ی این غذا بخوانید
ساده و سریع

قلّایه بندوره

قلّایه بندوره غذایی ساده و بسیار محبوب از گوجه‌فرنگی تازه است که در تابه با روغن زیتون، سیر و فلفل سبز تند، گاه همراه با پیاز، پخته می‌شود. با نان خورده می‌شود، اغلب برای صبحانه یا شامی سبک، و غذایی رایج در پیک‌نیک‌ها و سفرهای چادرزنی است که روی آتش باز پخته می‌شود.

درباره‌ی این غذا بخوانید
گیاهی

مجدّره

مجدره غذایی ساده و مغذی از عدس قهوه‌ای است که با برنج یا بلغور گندم پخته می‌شود و رویش به‌فراوانی پیازی ریخته می‌شود که تا تیره و شیرین شدن سرخ شده است. سیرکننده، ارزان و به‌طور طبیعی گیاهی است. مجدره اغلب با ماست، سالاد تازه یا ترشی سرو می‌شود و غذای خانگی آشنایی در سراسر اردن است.

درباره‌ی این غذا بخوانید
زمستان و رمضان

شوربه‌ی عدس (سوپ عدس)

شوربه‌ی عدس سوپی نرم از عدس قرمز یا زرد است که با پیاز و زیره طعم‌دار و با چند قطره لیمو سرو می‌شود. اغلب تکه‌های ترد نان برشته یا سرخ‌شده رویش ریخته می‌شود. غذایی دلگرم‌کننده در ماه‌های سرد و راهی سنتی برای آغاز افطار در ماه رمضان است.

درباره‌ی این غذا بخوانید
کلاسیک‌های روزمره

فلافل و حمص

فلافل گلوله‌های ترد سرخ‌شده از نخود آسیاب‌شده، سبزی‌ها و ادویه‌هاست که در نان با سالاد و سس ارده خورده می‌شود. حمص دیپی کرمی از نخود پخته است که با ارده، لیمو و سیر مخلوط می‌شود و با روغن زیتون تزئین می‌شود. این دو با هم یکی از محبوب‌ترین صبحانه‌ها و غذاهای سریع اردن‌اند.

درباره‌ی این غذا بخوانید
صبحانه

فول

فول یا «فول مدمس» غذایی گرم از باقالی پخته است که با آب لیمو، سیر، روغن زیتون و گاه زیره، گوجه‌فرنگی یا فلفل تند له می‌شود. صبحانه‌ای کلاسیک است که با نان تازه، پیاز خام، نعناع و ترشی خورده می‌شود. بسیاری از رستوران‌های کوچک از صبح زود فول سرو می‌کنند، اغلب در کنار حمص و فلافل.

درباره‌ی این غذا بخوانید
پیش‌غذای جشن‌ها

کبّه

کبه از خمیری از بلغور ریز گندم و گوشت چرخ‌کرده درست می‌شود که به شکل بیضی درمی‌آید و با گوشت ادویه‌دار بیشتر، پیاز و چلغوزه پر می‌شود. معمولاً تا ترد شدن سرخ می‌شود، هرچند می‌توان آن را در سینی در فر پخت یا در سس ماست سرو کرد. درست کردن دستی کبه مهارت می‌خواهد و اغلب کاری گروهی در خانواده است.

درباره‌ی این غذا بخوانید
آشپزی خانگی

ملوخیه

ملوخیه از برگ‌های گیاه ملوخیه (کنف شیرین) درست می‌شود که با آب مرغ یا گوشت، سیر و گشنیز پخته می‌شود. در اردن برگ‌ها اغلب کامل یا درشت خردشده پخته می‌شوند و خورشی پرمایه به دست می‌دهند. روی برنج سرو می‌شود، معمولاً با لیمو یا پیاز خردشده در سرکه، و غذای خانوادگی محبوبی است.

درباره‌ی این غذا بخوانید
غذای لایه‌لایه

فتّه

فته از لایه‌های نان برشته یا سرخ‌شده، نخود گرم و سسی از ماست مخلوط با ارده و سیر ساخته می‌شود و رویش روغن زیتون یا کره، چلغوزه و ادویه می‌ریزند. برخی انواع آن مرغ یا گوشت دارند. به‌ویژه برای صبحانه‌های آخر هفته و در ماه رمضان محبوب است.

درباره‌ی این غذا بخوانید
نان

شراک

شراک نانی بسیار نازک و بزرگ است که روی «صاج»، گنبدی فلزی و خمیده که روی آتش داغ می‌شود، پخته می‌شود. خمیر با دست کشیده و در هوا چرخانده می‌شود تا تقریباً شفاف شود. شراک بخشی جدانشدنی از منسف است و برای پیچیدن غذا هم به کار می‌رود و یکی از سنتی‌ترین نان‌های اردن است.

درباره‌ی این غذا بخوانید
محبوب نانوایی‌ها

مناقیش

مناقیش نان‌های تختی‌اند که پیش از پخت رویشان زعتر و روغن زیتون، پنیر سفید، گوشت چرخ‌کرده یا مواد دیگر می‌ریزند. نانوایی‌های محله، بیشتر صبح‌ها، آن‌ها را تازه و گرم می‌فروشند. تاشده یا لوله‌شده، صبحانه‌ای محبوب و ارزان برای دانشجویان و کارگران‌اند.

درباره‌ی این غذا بخوانید
شیرینی مشهور

کنافه

کنافه یکی از محبوب‌ترین شیرینی‌های اردن است. لایه‌ای از پنیر سفید نرم با رشته‌های ریز خمیر یا سمولینا پوشانده می‌شود، تا طلایی شدن پخته و در شربت شیرین خوابانده می‌شود و رویش پسته می‌پاشند. گرم و اغلب عصرها سرو می‌شود. برخی مغازه‌های امان به کنافه‌شان شهرت دارند و صف‌های طولانی جلویشان تشکیل می‌شود.

درباره‌ی این غذا بخوانید
شیرینی رمضان

قطایف

قطایف پنکیک‌های کوچکی‌اند که تنها یک رویشان پخته می‌شود و سپس با گردو و دارچین یا پنیر شیرین پر می‌شوند. به شکل نیم‌ماه تا می‌شوند، سرخ یا در فر پخته و در شربت فرو برده می‌شوند. برخی بدون پخت و با سرشیر سرو می‌شوند. قطایف پیوندی تنگاتنگ با رمضان دارد؛ زمانی که دکه‌های خیابانی هر بعدازظهر آن را تازه آماده می‌کنند.

درباره‌ی این غذا بخوانید
کیک سمولینا

هریسه و بسبوسه

هریسه که با نام «بسبوسه» هم به‌طور گسترده شناخته می‌شود، کیکی نرم از سمولینا، ماست یا شیر و شکر است که در سینی پخته و پس از پخت در شربت خوابانده می‌شود. به شکل لوزی یا مربع بریده می‌شود و اغلب روی هر تکه یک بادام یا بادام‌زمینی می‌گذارند و با چای یا قهوه سرو می‌شود.

درباره‌ی این غذا بخوانید
آیین خوشامدگویی

قهوه‌ی عربی (قهوة سادة)

«قهوه‌ی ساده» قهوه‌ای تلخ و هل‌دار است که از «دله»، قهوه‌جوش برنجی، در فنجان‌های کوچک بی‌دسته ریخته می‌شود. میزبان آن را با دست راست تعارف می‌کند و مهمانان با دست راست می‌گیرند. تکان دادن آرام فنجان خالی به چپ و راست یعنی دیگر نمی‌خواهید. تعارف قهوه نماد نیرومند خوشامدگویی است.

درباره‌ی این غذا بخوانید
نوشیدنی روزمره

چای مریم‌گلی

در اردن در تمام طول روز چای نوشیده می‌شود، معمولاً شیرین و پررنگ. یکی از انواع محبوب «شاي بالميرمية» است؛ چای سیاهی که با برگ‌های تازه یا خشک مریم‌گلی دم می‌شود و طعمی تازه و گیاهی به آن می‌دهد. در صحرا، چای اغلب روی آتش باز آماده و به هر بازدیدکننده‌ای که به اردوگاه می‌رسد تعارف می‌شود.

درباره‌ی این غذا بخوانید
ماست خشک

جمید

جمید ماستی است که صاف، نمک‌زده و به شکل گلوله‌های سفت درآمده و سپس زیر آفتاب خشک شده است. این روش سنتی به خانواده‌های دامدار امکان می‌داد شیر را برای مدت طولانی نگه دارند. پیش از پخت، جمید را خیس می‌کنند و به سسی غلیظ و ملس تبدیل می‌کنند که ماده‌ی اصلی منسف است. منطقه‌ی کرک به‌ویژه به آن شهرت دارد.

درباره‌ی این غذا بخوانید
اقلام اصلی صبحانه

زعتر و روغن زیتون

زعتر آمیزه‌ای از آویشن وحشی خشک‌شده، سماق و کنجد بوداده است. سر صبحانه، نان را نخست در روغن زیتون محلی و سپس در زعتر فرو می‌برند. اردن باغ‌های زیتون فراوانی دارد، به‌ویژه در شمال، و برداشت زیتون در پاییز زمانی مهم است که خانواده‌ها گرد هم می‌آیند تا میوه را بچینند و روغن تازه بگیرند.

درباره‌ی این غذا بخوانید

رمضان و روزهای عید

در ماه مبارک رمضان، مسلمانان از سپیده‌دم تا غروب روزه می‌گیرند و وعده‌ی شام که «افطار» نام دارد، به دورهمی روزانه‌ی خانواده بدل می‌شود. افطار اغلب با خرما، آب و سوپ، به‌ویژه سوپ عدس، آغاز می‌شود و سپس غذاهای اصلی مانند مقلوبه، منسف یا دلمه‌ی سبزیجات می‌آید. نوشیدنی‌هایی از خمیر زردآلو (قمرالدین)، تمر هندی یا شیرین‌بیان محبوب‌اند و شیرینی‌فروشی‌ها قطایف را به مقدار زیاد آماده می‌کنند.

دو عید نیز زمان غذاهای ویژه‌اند. در عید فطر، در پایان رمضان، خانواده‌ها «معمول» می‌پزند؛ شیرینی‌های کوچکی با مغز خرما یا مغزهای خشکباری. عید قربان با تقسیم گوشت میان خویشاوندان، همسایگان و نیازمندان همراه است. عروسی‌ها، تولدها و جشن‌های فارغ‌التحصیلی اغلب با منسفی جشن گرفته می‌شوند که برای مهمانان بسیار سرو می‌شود.

غذای خیابانی و کافه‌ها

غذای خیابانی بخشی از زندگی روزمره در شهرهای اردن است. نانوایی‌ها صبح‌ها مناقیش تازه می‌فروشند، فلافل‌فروشی‌ها ساندویچ‌ها را با فلافل‌های ترد و سالاد پر می‌کنند و دکه‌ها در ماه‌های خنک‌تر ذرت کبابی، سیب‌زمینی شیرین یا باقالی پخته عرضه می‌کنند. در مرکز شهر امان، رستوران‌های کوچکی که حمص، فول و فلافل سرو می‌کنند، پاتوق محبوب صبحانه برای مردم محلی و بازدیدکنندگان‌اند.

شیرینی‌فروشی‌ها تا دیروقت شب شلوغ‌اند، به‌ویژه آن‌هایی که به کنافه شهرت دارند. آبمیوه‌فروشی‌ها پرتقال، هویج، انار و نیشکر تازه می‌گیرند و کیوسک‌های قهوه در کنار جاده‌های اصلی قهوه‌ی پررنگ هل‌دار به رانندگان می‌دهند. شاورما که از سیخ‌های چرخان مرغ یا گوشت بریده و در نان نازک پیچیده می‌شود، یکی از محبوب‌ترین غذاهای سریع است.

گزینه‌های گیاه‌خواری و گیاهی

با آنکه گوشت در وعده‌های جشن نقشی محوری دارد، گیاه‌خواران در اردن خوب غذا می‌خورند. بسیاری از غذاهای روزمره به‌طور طبیعی بدون گوشت‌اند، از جمله حمص، فلافل، فول، متبل که از بادمجان کبابی درست می‌شود، تبوله، فتوش، سوپ عدس، مجدره و قلّایه بندوره. سفره‌ای از «مزه»، یعنی پیش‌غذاهای کوچک اشتراکی، به‌آسانی می‌تواند یک وعده‌ی کامل باشد.

برخی غذاها که گیاهی به نظر می‌رسند ممکن است با آب‌گوشت پخته شده یا تکه‌های کوچکی گوشت داشته باشند، پس پرسیدن کمک می‌کند. عبارتی کاربردی «بدون لحمة» است، به معنای «بدون گوشت». میوه و سبزی تازه، مغزها و میوه‌های خشک در هر بازاری فروخته می‌شوند و بسیاری از رستوران‌های شهرهای بزرگ‌تر اکنون غذاهای گیاه‌خواری و وگان را در منوی خود مشخص می‌کنند.