Mudżaddara

Pochodzenie i historia

Soczewica należy do najstarszych roślin uprawnych Bliskiego Wschodu, a dania łączące ją ze zbożami jada się w regionie od bardzo dawna. Przepisy przypominające mudżaddarę pojawiają się w średniowiecznych arabskich książkach kucharskich, co pokazuje, jak głęboko sięgają jej korzenie. Dziś to wspólne danie całego Lewantu i nie tylko, z wieloma lokalnymi nazwami i odmianami. W Jordanii to dobrze znany domowy posiłek, ceniony za to, że jest pożywny, tani w przygotowaniu i na tyle sycący, by z jednego garnka wykarmić dużą rodzinę.

Składniki i przygotowanie

Składniki są proste: brązowa lub zielona soczewica, ryż lub gruba łamana pszenica, cebula, oliwa z oliwek lub inny olej roślinny, sól i często kumin. Najpierw gotuje się soczewicę, aż będzie na wpół miękka. Potem dodaje się ryż lub łamaną pszenicę z dodatkową wodą i przyprawami, i oba składniki gotują się razem powoli, aż ziarna zmiękną, a woda się wchłonie.

Ukoronowaniem dania jest cebula. Duże ilości kroi się w cienkie plastry i smaży w oleju, powoli i cierpliwie, aż nabierze głębokiego złotobrązowego, niemal ciemnego koloru. Część cebuli wraz z olejem można wmieszać do soczewicy dla smaku i koloru, a najbardziej chrupiącą zostawia się na wierzch. Gotowe danie jest ziemiste i wytrawne, a słodycz cebuli sprawia, że jest czymś znacznie więcej niż sumą składników.

Jak i kiedy się ją je

Mudżaddarę je się zwykle na ciepło lub w temperaturze pokojowej, co czyni ją praktyczną na rodzinne posiłki i do zabrania do pracy lub szkoły. Niemal zawsze podaje się ją z czymś świeżym lub chłodnym: jogurtem naturalnym, sałatką z posiekanych pomidorów i ogórka, surówką z kapusty, rzodkiewkami, zieloną cebulką lub marynatami. Połączenie miękkiej, ziemistej soczewicy z czymś wyrazistym i chrupiącym to część jej uroku. To danie codzienne, a nie świąteczne, i wiele rodzin gotuje je regularnie przez cały rok.

Odmiany i gdzie spróbować w Jordanii

Rodziny dzielą się na zwolenników mudżaddary z ryżem i tych, którzy wolą ją z łamaną pszenicą, czyli burghulem, który daje bardziej orzechową, rustykalną konsystencję. W niektórych okolicach danie gotuje się, aż soczewica niemal rozpadnie się w miękkie purée, gdzie indziej ziarna pozostają oddzielne. Ponieważ to danie tak bardzo domowe, mudżaddarę je się najczęściej w jordańskich domach, ale niektóre tradycyjne restauracje i lokale z domową kuchnią w Ammanie i innych miastach ją serwują, zwłaszcza jako opcję wegetariańską.

Pokrewne potrawy

Mudżaddara należy do grupy pożywnych dań z soczewicy i zbóż. Szorbat adas, gładka zupa soczewicowa, to jej bliski krewny i ulubione danie zimą i w ramadanie. Spośród innych wegetariańskich posiłków w Jordanii spróbuj galajet bandora, falafela i hummusu lub fulu. Podobnie jak makluba, mudżaddara to danie z jednego garnka, które smakuje jeszcze lepiej z jogurtem i świeżą sałatką.

Najczęściej zadawane pytania