Regio’s en gouvernementen

Drie natuurlijke regio’s

Geografen verdelen Jordanië meestal in drie natuurlijke regio’s. De eerste is de Jordaanslenk, een lange, laaggelegen trog die loopt van de Jarmoek in het noorden, via de Jordaanvallei en de Dode Zee, naar Wadi Araba en de Golf van Akaba. Door het warme klimaat en de watervoorziening is het noordelijke deel van de vallei een van de belangrijkste landbouwgebieden van het land, waar groenten, bananen en citrusvruchten worden geteeld.

De tweede regio zijn de hooglanden, een keten van heuvels en plateaus die ten oosten van de vallei oprijst. Hier liggen de meeste steden, landbouwgronden, olijfgaarden en bossen. De derde regio is de Badia, de oostelijke en zuidelijke woestijn, die het grootste deel van het land beslaat. Ze omvat grindvlakten, basaltvelden, zandsteenbergen en verspreide oases, en is de thuisbasis van bedoeïenengemeenschappen en belangrijke natuurreservaten.

Noord en zuid

Het noorden van Jordanië krijgt meer regen dan het zuiden. Rond Irbid, Ajloun en Jerash zijn de heuvels bedekt met olijfbomen, eiken- en dennenbossen en tarwevelden die in de winter groen kleuren en in de vroege zomer goud. De dorpen zijn hier van steen gebouwd, en Romeinse steden als Jerash en Umm Qais liggen tussen de akkers.

Wie over de hooglanden naar het zuiden reist, ziet het land droger en opener worden. Karak en Tafila liggen op hoge plateaus die door diepe kloven worden doorsneden, terwijl Ma’an en de omgeving van Petra overgaan in uitgestrekte woestijnlandschappen. Het uiterste zuiden omvat de bergen van Wadi Rum en de stad Akaba, waar de woestijn de zee ontmoet. Het zuiden is dunner bevolkt, en de afstanden tussen de plaatsen zijn groter.

Het stadsleven

De meeste Jordaniërs wonen in steden, vooral in de noordelijke hooglanden. Amman vormt samen met Zarqa en Russeifa ten noordoosten ervan het grootste stedelijke gebied van het land. Irbid is de belangrijkste stad van het noorden en een druk universiteitscentrum. Deze steden hebben moderne winkelwijken, cafés, culturele centra en parken, naast oudere buurten met traditionele markten.

Kleinere steden als Salt, Madaba, Karak en Ma’an hebben een sterke eigen identiteit, met historische centra, familiebedrijven en hechte gemeenschappen. Akaba, de enige kuststad, heeft een eigen ritme, bepaald door de haven, de stranden en het toerisme. Overal draait het dagelijks leven vaak om familie, de buurt en samen eten.